โบคุ และ หุ้นส่วนขยายกิจการจากงานรับแปลเอกสารภาษาต่างประเทศตั้งเป็นบริษัทรับทำโฆษณา,โบชัวร์-แผ่นพับ แต่แล้วงานชิ้นหนึ่งของลูกค้า,บริษัทประกันชีวิตมีภาพฝูงแกะประกอบก็ชักนำ โบคุ ไปพบ เจ้านายใหญ่ ,องค์กรใต้ดินทรงอิทธิพลของญี่ปุ่นกำลังเจ็บป่วยปางตาย เลขาสูทดำ (กรุณานึกถึง เอเย่นต์สมิธ ในเมทริกซ์) อุ้ม โบคุ มารับทราบภารกิจตามหา แกะเทพเจ้า ,มีตำหนิปานหลังรูปดาว จากโปสการ์ดที่ มุสิก ,เพื่อนสนิทแนบจดหมายส่งมาให้โบคุรู้จักสาวนิรนาม 3 อาชีพ(กีกิ?)นางทางโทรศัพท์-พนักงานตรวจปรู๊ฟ-นางแบบหูสวย,เพื่อนร่วมทางผจญภัยไปหาข้อมูลที่โรงแรมโลมา เหมือนจุดใต้ตำตอ ศจ.แกะ บิดาเจ้าของโรงแรมโลมาบอกเขาถึงฟาร์มเลี้ยงแกะแหล่งสุดท้าย ณ ถิ่นทุรกันดารหนาวเหน็บของฮกไกโด เขาและเธอพักที่บ้านไร่-รีสอร์ทบนเขาของ มุสิก ที่นั่นปริศนาต่างๆค่อยคลี่คลาย ไม่ว่า ความลับของมนุษย์แกะ - ชีวิตห้วงสุดท้ายของมุสิกและ การจากไปไร้ร่องรอยของ กีกิ
เมื่อถึงกำหนดเส้นตายกลับลงมาทราบข่าวจากเลขาสูทดำว่า เจ้านายใหญ่ตายแล้ว หมอไม่มีทีท่าอาลัยอาวรณ์เพราะกำลังจะสืบทอดตำแหน่งประมุขพร้อมกับมอบเงินรางวัลก้อนใหญ่ค่าปลุกวิญญาณแกะดาว โบคุเอาเงินนั้นให้ เจ ใช้หนี้บาร์เหล้าเหลือพอย้ายไปเปิดสาขาใหม่
นิยายของ'ฮารูกิมูราคามิ'ประดุจเพลงเมดเล่ย์ที่มีท่อนฮุกซ้ำกันเป็นช่วงๆ ตัวละครไม่สมประกอบ พิการ-โรคจิต โผล่เข้ามาในฉากแล้วก็ล่องหนไปไม่มีปี่มีขลุ่ย ตอนปรากฎตัวนั้นสุดแสนจะมีชีวิตชีวาโดดเด่นจนลืมความอาภัพอัปลักษณ์
ท่วงทำนองเพลงส่วนใหญ่เศร้าจับใจ บางท่อนเร่งเร้าพอจะขยับเท้าเต้นตามได้จู่ๆก็เปลี่ยนเป็นจังหวะสโลว์ซบเนิ่นนาน
'คนป่วยจากแดนอาทิตย์อุทัย'ผู้นี้นอนหายใจรวยรินพะงาบๆแต่ตายยากชะมัด ปล่อยให้ผู้อ่านลุ้นเอาใจช่วยด้วยความทรมานยิ่งกว่า
P - 123 เวลาเหมือนเสื้อผ้าผืนใหญ่ เราจะตัดแบ่งมาห่มคลุมตัว หลอกตัวเองว่าช่วงเวลานั้นเป็นสมบัติส่วนตัวของตน ช่วงเวลาขนาดพอดีตัว แต่จริงๆแล้วเวลายังเคลื่อนผ่านต่อไป
P - 160มนุษย์เราแบ่งประเภทได้เพียงสอง หนึ่งคือ'สามัญชนผู้ค้อมรับความจริง'และพวก'สามัญชนช่างฝัน' คุณจัดอยู่ระเภทหลัง ชะตากรรมของคุณจะดำเนินและจบลงในแบบฉบับของคนช่างฝัน
P - 389 คนเราทุกคนอ่อนแอ มีจุดด้อยประดับตัว แต่ทว่าความอ่อนแอแท้จริงก็หาได้ยากพอๆกับความเข้มแข็งแท้จริง คุณไม่เคยรู้จักความอ่อนแอที่ดึงลากให้จมลงสู่ความมืดมิด เฝ้าดึงเฝ้าทึ้งไม่หยุดไม่หย่อน คุณไม่มีทางทราบได้ว่ามีความอ่อนเยี่ยงนั้นดำรงอยู่ในโลกนี้ การใช้ชีวิตราบเรียบสามัญแบบคุณไม่ใช่มาตรฐานสำหรับทุกสิ่ง เพราะเหตุนี้ผมถึงได้หนีออกจากเมือง ผมไม่อยากให้ใครเห็นผมร่วงดิ่งตกต่ำไปกว่านั้น การเดินทางตระเวนไปอยู่ในเมืองแปลกถิ่นอย่างน้อยที่สุด ผมก็ไม่ก่อปัญหาให้ใคร และท้ายที่สุด ความอ่อนแอ ในตัวผมก็ไม่รอดพ้นสายตาของ แกะปีศาจ ตัวนั้น ผมไม่มีทางแข็งขืนต้านรับได้เลย แม้คุณจะโผล่หน้ามาก่อนนี้ แม้ผมจะตัดสินใจลงจากเขา หนีไปจากที่นี่ ทุกอย่างก็จะจบลงเหมือนเดิม
แกะดาว ต้องการทุกสิ่งทุกอย่าง กินหัวกินหางกินกลางตลอดตัว ทั้งเรือนร่าง,ความทรงจำ,ความอ่อนแอ,ความขัดแย้งในใจ .. เรื่องแบบนี้นี่แกะดาวมองหา ไอ้แกะปีศาจตัวนั้นส่งรยางค์นานาประเภท แทรกเข้ารูหู แทรกเข้ามาในจมูก เหมือนสอดหลอดดูดเข้ามาเพื่อจะดูดทุกอย่างในตัวจนแห้งผาก แค่คิดผมก็สะอิดสะเอียนขนลุก - โบคุ
edit @ 2005/08/21 21:37:50
edit @ 2005/08/23 12:27:31
edit @ 2005/08/23 12:31:12
edit @ 2005/08/23 21:00:41
