2005/Aug/27


สุมิเระ(ดอกไวโอเล็ต)ปรารถนาจะเป็นนักเขียน เธอเลือกเรียนคณะมนุษยศาสตร์ในมหาวิทยาลัยเอกชนได้เพียง 2 ปีก็ลาออก เพราะเธอคิดว่าเปลืองเวลาไร้สาระสิ้นดี ทางบ้านยินดีรับภาระจ่ายเงินเลี้ยงชีพให้ลูกสาวจนกว่าจะอายุ 28 ปี พ้นกำหนดนั้นถ้าเธอยังหาเลี้ยงชีพจากงานเขียนไม่ได้ต้องช่วยเหลือตัวเอง สุมิเระหลงรักมิว ,นักธุรกิจหญิงตัวแทนนำเข้าไวน์จากต่างประเทศ - จัดคอนเสิร์ตนอก สาวใหญ่อายุมากกว่าเธอ 17 ปี เพียงแต่ชอบสุมิเระ,หล่อนตายด้านจากความรู้สึกทางเพศ

โบคุ ,ครูสอนหนังสือนักเรียนระดับระถมหลงรักสุมิเระ หมดหัวใจ เขาเป็นที่ปรึกษาให้คำแนะนำสุมิเระเกี่ยวกับการประพันธ์ มิว ชวน สุมิเระ มาเป็นเลขานุการส่วนตัวเพื่อเดินทางไปดูตลาดไวน์ยุโรป ที่เกาะกรีซ สุมิเระ หายตัวราวล่องหน โบคุบินด่วนไปหาร่องรอย เขาพบไฟล์ข้อมูล,ผลงานเขียนชิ้นแรกของสุมิเระเล่าความลับเกี่ยวกับ มิว ,เหตุการณ์ที่ทำให้เธอผมขาวทั่วศีรษะ ใช้ชีวิตกึ่งสุกกึ่งดิบ โบคุกลับมาญี่ปุ่นก็เผชิญปัญหาลูกศิษย์ตัวน้อยขโมยของในห้างสรรพสินค้า 3 ครั้ง 3 คราว เขาใคร่ครวญหาเหตุผลก็พอทราบได้ว่าเด็กมีสัญชาตญาณต่อต้านความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวของเขากับมารดา

'ฮารูกิ มูราคามิ'เขียนนิยายเชิงสังวาสบอเล่าควาสัมพันธ์ทางเพศระหว่างชายกับหญิง และ หญิงกับหญิง หรือ 'เลสเบี้ยน'ในลักษณะเหนือจริง โดยหล่อเลี้ยง'ปริศนา'สถิตย์ในใจผู้อ่าน ชักชวนให้หวนกลับมาทบทวนเรื่องราวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

P - 25 รู้ไหมว่าคนจีนเขาสร้างประตูเมืองกันยังไง? ชาวเมืองจะขับเกวียนออกไปยังทุ่งร้างนอกเมือง เก็บกระดูขาวโพลนที่ยังอยู่ในดิน หรือกระจายเกลื่อนกลาดบนพื้นดิน จีนเป็นประเทศโบราณ สนามรบมีมากมาย ชาวเมืองไม่ต้องเดินทางไปค้นหากระดูกไกลนัก ทางเข้าออกของเมืองจะสร้างประตูเมืองขนาดใหญ่ นำกระดูกที่เก็บมาได้บรรจุ ด้วยความเชื่อว่าวิญญาณของนักรบกล้าจะเฝ้าปกปักรักษาเมืองให้ปลอดภัย ยังมีอีก สร้างประตูเมืองเสร็จแล้วจะจูงหมามายังประตูเมือง เชือดคอหมา นำเอาเลือดไปเซ่นสังเวยราดรด การราดเลือดสดบนกระดูกขาวโพลนจะเป็นการปลุกวิญญาณให้ฟื้นคืนกลับได้

การเขียนนิยายก็ไม่ต่างกัน นิยายยังไม่มีลมหายใจกระโดดโลดเต้นได้ นิยายเรื่องนี้ยังสังกัดอยู่ในโลกอื่น นิยายแท้จริงจะต้องผ่านการชุบชีวิตเสกเป่าด้วยมนตรามหัศจรรย์ เพื่อเชื่อโยงดึงนิยาย(จินตนาการ)จากโลกอื่นให้มาปรากฏอยู่บนโลกนี้

P - 152 ห้วงความคิดของ มิว ว่างเปล่า ไม่มีทาง ฉันอยู่ที่นี่นั่งส่องกล้องมองหน้าต่างห้องพักตัวเอง .. ผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้นก็คือฉัน มิวปรับโฟกัสกล้องซ้ำแล้วซ้ำอีก ตัวเธอแน่ๆ
เฟอร์ดินันด์ รั้งร่างเธอมากอด โอบเอวอุ้มเธอขึ้นวางบนเตียง จุมพิตไปทั่วร่างในทุกที่ๆ เปลื้องอาภรณ์พ้นตัว เล้าโลมตัวเธอที่อยู่ในห้องนั้น แรกสุดเป็นเสื้อบางเบา ปลดตะขอบราเซียร์ รูดกระโปรงลง เขาจูบแผ่วที่ลำคอในขณะที่ฝ่ามือเคล้นคลึงเต้าถัน อีกไม่นานนักดึงรูดกางเกงชั้นในผ่านข้อเท้า มิวหายใจไม่ออก นี่เกิดเรื่องอะไรกัน?
ก่อนเธอจะทันได้คิด ลำลึงค์ของ เฟอร์ดินันด์ แข็งทะมื่นผงาดชูชันเหมือนท่อนไม้ เธอไม่เคยเห็นลึงค์มหึมาขนาดนี้มาก่อนในชีวิต .. มันทำทุกอย่างเท่าที่เป็นไปได้ ทุกช่องทุกซอกหลืบทุกทวาร ระบายใส่ฉัน การขยับขับเคลื่อนอุบาท์ลามกชวนขะย้อน มีความมุ่งหมายเรื่องเดียวคือทำให้ตัวฉันโสโครกแปดเปื้อน มันย่ำยีหยาบหยามเรือนร่างของฉันด้วยปลายนิ้วอวบใหญ่ และลึงค์แมมมอธ

P - 176 ทำไมคนเราถึงได้เหงาขนาดนี้? คำอธิบายแท้จริงซ่อนอยู่ที่ไหน? คนบนโลกนับพันล้านคน ทุกผู้ทุกคนโหยหาใครสักคนที่จะมาปลอบประโลมใจให้คลายเหงา แต่ก็กระถดตัวหนี ปลีกตัวไปอยู่เดียวดาย ทำไม? เป็นไปได้หรือไม่ว่าโลกถูกส่งให้มาลอยดวงกลางอวกาศเวิ้งว้างเพียงเพื่อให้เป็นที่พำนักของคนเหงา?


edit @ 2005/08/28 21:52:26

Comment

Comment:

Tweet


พิเชษฐ์ ชาญธีระประวัติ
View full profile